BLOGGER TEMPLATES AND MySpace 1.0 Layouts »

۱۳۸۹ اسفند ۱۴, شنبه

من ایرانی ام ....وطنم ایران است....................


ایران...وطنم....همه جان وتنم....

سُخن سقراط را درک نمی‌کنم که می‌گوید «اهلِ جهانم؛ نه آتن.»

من بی‌شک اهل جغرافیا و تاریخی هستم که ایران خوانده می‌شود؛

هرچند مرزها و هویّتش – مانند هر هویّت ملّی دیگر – برساخته و حاصلِ کلانْ

روایتی سیاسی باشد.

من بی‌تردید جهان‌وطن نیستم، بلکه میهنم ایران است؛ به همان معنای ساده‌ای

که در پاسخِ «اهلِ کجایی؟»

از کسی می‌شنوی. تعلّق خاطر داشتن به همه‌ی انسان‌های زمین البتّه

زیباست.

امّا جهان‌وطنی را که با کمک و توسّل به یک‌دست کردنِ آدم‌ها و بی‌هویّتی (در

معنای واقعی، نه در مفهوم مرسوم مذموم)

و نشاندنِ سبکِ زندگی یا سیاست هویّت به جای هویّتِ ملّی، به جهانی‌شدن

پیوند می‌خورَد و ساختارهای ملّی را نفی می‌کند، خوش ندارم.

از این امر که هیچ موضوع «ذاتی» – مثل آب و خاک و زبان – نمی‌تواند توجیه

درست را برای مصنوعی که وطن و هویّت ملّی نامیده می‌شود، فراهم آورد،

آگاهم. در ضمن می‌دانم که در وطنم کاستی‌های فراوانی هست،

ولی شبیه فلوبر – که مصر را میهنِ واقعی خود می‌دانست –

«نامیهن‌دوست» نیستم و حجمِ بزرگِ خود-انتقادگری‌های مرسوم و رایجِ همیشه

را کارگشا نمی‌بینم.

رورتی، جایی چیزی گفته – که احتمالاً خوانده‌اید. من اندیشه‌اش را می‌پسندم. او

می‌نویسد:

«کشور ما، بسان هر کشوری، دلایل زیادی دارد که از بابتِ آن‌ها به خود ببالد،

و دلایل زیادی دارد که از بابتِ آن‌ها شرمگین باشد. امّا ملّت نمی‌تواند خود را اصلاح

کند،

مگر در دل به خود ببالد – مگر هویّتی داشته باشد، از آن به وجد بیاید، به آن

بیندیشد و سعی کند انتظارات آن‌را برآورده کند.

گاه، چنین غروری شکل ملّی‌گرایی متکبّرانه و تهاجمی می‌گیرد،

امّا بیشتر اوقات به هیأت اشتیاقِ شدید به برآورده ساختن آرمان‌های ابرازشده‌ی

ملّت‌ها در می‌آید.»

من ایرانی‌ام؛ وطنم ایران است. نه در هیچ معنای پنهان و استعاری، که در مفهوم

هر روزه‌ای که این و آن جا می‌شنویم.

نه به دلایلی ذاتی، که به شکلی راهبردی، وطنم – تنم – ایران است؛ دقیقاً

همان‌طور که هر میهن‌دوستی ابراز می‌کند.

سورج

0 نظرات: